Çocuğuma karşı çabuk sinirleniyorum
Merhaba arkadaşlar. Arka arkaya doğumlarım oldu. 2 yaşında ve 7 aylık bir bebeğim var. Artık iyice gerilmeye başladım. Gurbetteyim, kimse yok. Yanlış olduğunu bile bile 2 yaşındaki kızıma çok bağırıyorum, çok kısıtlıyorum. Bunaldım. Biliyorum o daha yavrucak birşeyden anlamıyor ama elimde olmadan patlıyorum. Ne olur biraz rahatlatıcı öneriler yazın. Emzirdiğim için sakinleştiricide kullanamam. Ne yapmalıyım?
Nevreste
Popülerlik: 20% [?]
Merhaba nerveste hanım bebeğim daha 6 aylık bakalım ben nasıl olucam!!!
Benim yengemde aynı şekildeydi üst üste oldu doğumları oda çok sinirleniyordu normal ama tabi siz genede kızdığınız zamanlarda bir kaç dakika derin derin nefes alın düşünün yengem öyle yapmaya başlamıştı faydasını görüyordu birde şunu diyordu o bir kaç dakika içinde o daha çocuk onun bir suçu yok onun yaptıkları normal gibi şeyler söylüyordu.birde bitkisel çaylar içebilirsiniz anason rezene melissa gibi çaylar.sevgiler
Sakın bağırmyın.bende aynı hatayı yapım.bende yanlızdım kimsem yoktu.Sonuç çok ürkek korkak bir çocuk oldu. Kreşe gitmesiyle biraz açıldı sanki kesinlikle bağırmayın anlıyorum.Bebeğiniz çok küçük destek alın eşinizden, komşunuzdan v.s.Bağırmanın acısı sonra çıkıyor.
Merhaba,
Benimde 19 aylık bir kızım var.Şuanda çalışıyoum.Çalışmadığım zamanlarda hakkaten çok zor bir dönemdeydim.Sürekli bağırıyordum ve de vurduğum zamanlarda oluyordu.Bi kere sırtına öyle hızlı vurdum ki parmaklarımın izi çıktı hala vicdan azabı çekiyorum.Çok ağrıma gidiyor,dertini anlatabilse zaten hiç üzmeyecek konuşarak halledeceğiz ama konuşamayan,kendini savunamayan el kadar yavruya bağırmak insanın canını çok acıtıyor.Hele ki sizin 2 tane bebeğiniz var.Allah kolaylık versin ama lütfen kendinizi kaybetmeyin.Onlar konuşamıyorlar dertlerini anlatamıyorlar ki o yüzden husuzlanıyorlar.Ve ben bebeğimi bu stresden dolayı 6 ay zor emzirdim ve en önemli gıdaları anne sütü 2. bebeğinizi sütten mahrum etmeyin.Bu sinirli halinizi vurdumduymaz olarak bastırmalısınız.Bırakın ev dağınık kalsın.Bırakın halıya çay dökülsün en önemli varlığımız yavrularımız.Ben şimdi hiçbir şeyi önemsemiyorum etrafımdaki insan hakkımda neler neler konuşuyorlar.Hiç önem vermiyorum önemli olan bebeğim.Dün akşam işten geldim ona meyve suyu getirdim.Hepsini halıya boca etti ama hiç sesimi çıkarmadım.Halıyıda öyle deterjanla silmedim ıslak mendille geçiştirdim.Zaten işten gelmişim bebeğimi çok özlemişim o da beni.Niye ikimiznde morali bozulsun.Canı sıkılsın.Böyle olun lütfen onlar bizim en değerli varlığımız onları sevgiden mahrum etmemeliyiz.Onların bizden başka sığınacak limanı yok.Sadece anneleri ve babaları var.
Sağlıcakla kalın.
Bende eylülde çalışmaya başlıcam inş.2 sene aradan sonra.umarım biraz daha rahtlarım.bakıcı biraz rahatlatır beni diye düşünüyorum.çalışan biri olarakta 2 sene evde kalmak çok zor oldu,onunda gerginliği var.allah yardımcısı olsun tüm annelerin.cevaplarınız için teşekkürler
Merhaba, ben de aynı durumdaydım. kızımın biri 1,5 yaşında diğer 6 aylıkken başka bir şehre taşındık. Taşındığımız yerde ne bir akrabamız ne de arkadaşımız vardı. Çok çok zor bir durum. Benim sinirli halim çok uzun sürdü açıkçası. Önerim olsa kendim uygulardım:) Sadece yalnız olmadığını bilmeni istedim. bir de eşinin desteği çok önemli. o dönemde eşim çok destek oldu. sabahları erkenden o kalkıp ilgilendirdi çocuklarla. hatta çoğu zaman geceleri de o kalkardı. çünkü o kadar sinirliydim ki, sanki anlayacakış gibi bebeğe bile bağırırdım. 1 sene sonra rahatlamaya başlarsın. 2 sene sonra çok rahat edersin. Hatta etrafındaki tek çocuklu ailelerden daha da rahat edersiniz. çünkü zamanla kendileri oyun oynamaya başlıyorlar. biz biri 2,5 diğeri 1,5 olduğunda “bugün 10 dakika beraber oynadılar” diyerek başladık. sonra bu 10 dakika zamanla saatlere dönüştü. sadece biraz zaman ve sabır:)
Hatta işe başlayınca çok da üzülüyorsun keşke o günleri daha sakin ve doya doya yaşasaydım diye.
Benım kızımda şimdilik yanında kuzenleri var gayet iyi akşamları ben eve gıttıgımde benım peşimde (kuyrugum benım)sürekli yanında oluyum istıyor. Ama olmuyor herkes sana naz yapıyor dıyor. Özlemi oldugundan.
Anlatıyorum eve geldıgımde benimde iş yapmam gerektiğini ama anlamayınca halen kendi istegi olsun dıye tutturunca, dayanamayıp öfkeme yenik düşüyorum. bağırıyorum tabii sonrada pişman olmamak içten değil bendede çözüm yok sanırım her annenin başında var böyle olay…
İnşllh bır öneri bulacak arkadaşlar yardımcı olur bızlere…
Merhaba nevreste anne,
onlar daha küçücük yapmayın lütfen.evde çocuklarınızla olmak en güzeli.çalışmaya başlayınca o günleri özleyeceksiniz bence.çünkü daha çok yorulacaksınız akşam çocuklar uyuduktan sonra eve kendinize eşinize zaman ayırmak isteyecek yorulacak ve uykusuz kalacak işe öyle gideceksiniz belki de.evet 2 tane çok zor.haklısınız.insan sinir oluyor bazen.ama neden sinir oluyoruz onlar bizim istediklerimizi yapmadı diye ya da yere yemek döktü diye diyelim.ama onlar bizden bağımsız küçükler ama isktekleri var yapmak istedikleri.anlatamıyorlar detlerini belki onlar da bize kızıyor.çok masum onlar.sinirlenince sakın bağırmayın aksine sakinleşmek için derin derin nefes alın.onların size ne kadar muhtaç olduğunu tek dayanağının siz olduğunu düşünün.siz de onlara bağırırsanız düşünsenize ne kadar kötü hissederler kendilerini.
hadi nevreste annecim.sabır…onlara bağırmayalım üzmeyelim.güzellikle halledelim.onlar çok masum ve annelerine muhtaçlar.sevgiler
Selam canım.aynı şeylerii bende yaşdım ve hala yaşıorum.ben 16 yaşında ilk çcuğumu 19 yaşında da 2.çocuğumu kucağıma aldım.çok zor dönemler atlattım.araları 3 yaş.şimdi büyük olan 10 küçük oln 7 yaşında ma hala orunlar bitmedii hep kavga gürütü.benimde sinirerim yıprandı.aynı şekilde bende büyük kızıma çok bağırıp her şeyi ona yüklüyorum elimde olmadan.genellikle büyük çocuklar eziliyorlar elde olmadan.allah bizim gibilere sabır vsin başka ne dyebilirim kii işimiz zorr
Merhaba nevreste hanım bebek bakmak gerçekten çok zor benimde 6 aylık bir kızım var ağlamaya başladığı anda içim içimi yiyor sinirleniyorum fakat anne yüreği birşey yapamıyorsun ben sinirlendiğim anda direk aklıma o olmazsa ben naparım düşüncesi geliyor başlıyorum ona sarılmaya sakinleştirmeye o düşünce zaten herşeyi unutturuyor sizde sinirlendiğiniz anda onlarsız bir hayat nasıl olurdu diye düşünün görüceksinizki sinirlenmek yerine çocuklarına daha çok sarılcaksın.
Sizi o kadar iyi anlıyorum ki benim de 18 aylık bir kızım ve de 3 aylık bir oğlum var o kadar bunaldım ki anlatamam ben de sizin gibiyim büyük kızıma sürekli bağırıyorum sanki anlıyo çocuk öle masum masum bakıyo zaten kardeşi olduktan sonra huyu değişti hırçınlaştı bir de ben sinirimi ondan çıkarıyorum ne olur kızmayalım onlara asıl onların bize ihtiyacı var onlar istemediki böyle olmasını benim eşim de fazla ilgili değil çocuklarına karşı ben de bunalmış durumdayım hem maddi hem manevi zor günler geçiriyorum sizin gibi iş ten de çıktım çalışmayı o kadar özledim ki anlatamam tekrar görüşmek üzere kader arkadaşım
Paylaşmak bile insanı rahatlatıyor sağolun arkadaşlar.yalnız olmadığımı hissetmek güzel.evet eminecim çok ortak noktamız var.kızım hatta 2 yaş bile değil 22.5 aylık.eşim ilgilenir fakat öyle aman aman değil.allah bize kaldıramıcağımız yükler vermez,,ki korunurken hamile kaldım vardır bir hikmeti deyip yola devam etmek lazım sakince…hoşçakalın,görüşmek üzere.
Nevreste hanım bende o günlerden geçtim benimde oğullarım var hem evde olmam hemde iki çocuk çok bunalmıştım özellikle büyük oğluma daha çok bağırıyordum bazende hırsımı eşimden çıkarıyordum onlar küçük diye ama insan zamnala alışıyor sinirlerinize hakim olun lütfen onlar daha çocuk ben bir yıldır çoook sabırlıyım hiç tepki vermiyorum sakinim hem bi dahamı dünyaya geleceğiz onlar çocuk etrafıda dağıtsa topluyorum fazla kafama takmıyorum önceden odasını toplamıyor diye kızıyordum şimdi güzelcene anlatıyorum kızmadan.bir de ben psikiyatriye gittim hem derdimi anlattım hem de doktor ilaç tavsiye etti eğer emzirmeye engel değilse ilaçta içebilirsiniz insanı gerçekten rahatlatıyor fazla kendinizide üzmeyin rahat olmaya çalışın ben artık öyle yapıyorum sizin şimdi en zor günleriniz sonrasında herşey yoluna girecek hepimiz o yollardan geçtik benimde oturduğum şehirde hiç kimsem yok eşimde çok fazla yardım etmiyor ama üstesinden geldim herşeyin sizde yapabilirsiniz emin olun ama sakın çocuklara bağırmayın onlar daha çocuk psikolojileri bozulur yetiş değillerki sizi anlasın sevgilerle………
Bende kızım 6 aylıkken korunurken hamile kaldım ilk başlarda çok şaşırdık sonra sonra bu günlere geldik çalışıyorken işten çıkıp lohusalık peş peşe iki çocuk çok zor bazen şöyle çıkıp saatlerce tek başıma dolaşmak bi yerlerde oturmak alışveriş yapmak falan geçiyor psikolojik açıdan destek almamız lazım aslında
ben düşünüyorum vücuduma bakıyorum eskiden eser yok anne olmak çok güzeel bütün bunlara değer ne yapalım kaderin önüne geçilmiyo biz de çocuklarımızı büyütünce gezer tozarız biraz da vicdan azabı çekiyorum aslında ilk çocuklarımız için onlar da böyle olsun istemezlerdi hemen hemen herşeyden mahrum kaldı benim kızım bu sene neyse allah çocuklarımıza uzun ömür bizlere de peygamber sabrı versin öptm.bir şey sorucam ikinci bebek büyüdükçe daha da zorlaşıyor dimi?emeklemesi falan yani benim kızım çok kıskançlık yapıyo bebeğin kafasına falan birşeyler atıyo durmadan hırslanıyo beni onun yanında görünce bacağını kolunu falan tutuyo sıkı sıkı 
gözüm hep üstünde 
Gittikçe zorlaşıyor mu diye sormuşsun,,evet Emine gittikçe hem daha zorlaşıyor hem sen daha çok geriliyosun.gerçi ben bunu çan eğrisine benzetiyorum.sanırım bu sene çanın en üstünde gezezeceğiz zorluk bakımından:))ufaklık yürümeye başlıcak kızın en benci dönemi olacak vs..ama büyümeye devam ettikçe çocuklar bizde biraz daha rahatlıcaz sanırım inş.bende destek almayı düşünüyorum,en azından bir terapi işe yarardiye düşünüyorum.bol sabırlı günler dilerimm..hoşçakal
çocuk büyütmek yalnız hele çok zor bol sabırlar herşeyden önce ama hep diyorumki bazı şeylerin ilacı zamandır ve günler ne kadar zalim olsada geçmeye mahkumdur allah başka dert vermesin bi sorundan dolayı kızımı pedegoga götürdüğümde oraya bi kız çocuğu geldi 3 yaşında anne babasıyla kavga edince konuşan çocuk günlerdir konuşamıyomuş dili bağlandı diye feryat ediyodu annesi şunu diyorumki allah dert vermesin uykumuzu herşewyimizi terkediyoruz çocuk büyütürken ama tarifsiz dertler varki başa bi gelirse dününü o günlerini bbile nasıl arıyor insanki ben bilirim lütfen sakin olun çocuklarınız sağlıklı bu günler öyle böyle geçecek sakın bağırmayın çocuğunuza bi korkarsa o korkudan varya neler oluyo neler aman dikkatt!
benimde 4 yaşında bir oğlum var.şuan 2 aylık hamileyim,ve artık herşeye kızan bir anne oldum.o kadar gerginimki karnımdaki de etkilenir diye üzülüyorum.aslında onun küçük ol duğunu kabul etmememden kaynaklanıyor biliyorum.yetişkin gibi olmasını istememden kaynaklanıyo.ark.söylediği gibi kendimi tutamayıp terliği elime alıorum.bi çare oğlum bu sefer kardeş olunca ne yapacak şimdi de onu merak ediyorum
slm 21aylik koc burcu bi kizim var 5 ayliktan beri krese gidiyo arkadas iliskileri iyi olmali ama surekli gezmeye gittigim yerdeki cocuklarin kuzeninin ve bizim sacimizi cekip yuzumuze pancak atiyo kapiyi hizla carpiyo ben nasil onune gecerim bilmiyorum eline vurup kizip bagiriyorum ama vazgecmiyo naparim bu gecici bi surecse en az hasarla nasil atlatirim,bilmiyorum cunku daha tehlikeyi tanimiyor koltuga cikip sarkiyo iki kere zor yakaladim dusuyodu nerdeyse ben ilgilendikce o iyice oyun ya da inat yapiyo bilmiyorum nasil davranmaliyim vurunca icim aciyo ise de yaramiyo yardim edin…
hepimizin yaşadıkları hemen hemen aynı sabır çok önemli sanırım benimde kızım 3 yaşında oğlum 7 aylık ve yaşadıklarımın tarifi burada okuduklarımın aynı bazen delirdiğimi falan düşünüyorum ve kızıma çok bağırıyorum her gün bugün ona çok farklı davrancam diye başlıyorun gün sonunda bağrış çağrış çok üzülüyorum ama çıldırmamak elde değil bazen ne yapmalıyım biliyorum ama sinirlerim çok gergin ve ben sakin olamıyorum herkes kendi çocuğunu bilir ona göre davranıp eğitmeliyiz nesil yetiştiriyoruz unutmamalıyız ama elde değil bazen çıldırmamak Rabbim hepimizin yardımcısı olsun