suna şuan durumunu çok iyi anlıyorum diyemem yalan olur çünkü çalışmıyorum önceden çalışıyordum sebebim ise kızım görüyorumki çok acı çekiyorsun ve bunu burdan ben bile hissediyor yaşıyabiliyorsam gerçekten sen çok üzgünsün ben sana şöyle yap böyle yap diyemem çünkü hassas bir konu ama kendimi anlatabilirim sende anlayabilirsin diye düşünüyorum.

Suna benimde çok güzel işim vardı hem kendimi geliştirebileceğim hemde özgüven veren işler özel firmalarda güzel konumlarda sonrasında karşıma birdevlet dairesi güzel bir iş fırsatı geldi Ankaraya tekrar gitmemiz gerekliydi iş orda olucaktı eşimin işinden dolayı buraya gelmek zorunda kaldık ben yeni hamileydim ve eğer hamile olmasaydım inan Ankarada kalabilirdik sorun yoktu bebeğime kaynanamın bakma durumuda olmadı düzgün bakıcı bulabileceğimi hiç ummadım bile bebeğimin kimse gibi olmasını istemedim başkasının yetiştirmesi başkasının huylarına göre büyümesi bana göre olmadı bu annem dahi olsa böyle düşündüm kendim yetiştirmeliydim en azından 3 yada 4 yaşına kadar çünkü bende çok okudum senin gibi o zamanlarda bebek ne kaparsa bu yaşlarda alıyor herşeyi ilk 3 yaş önemli bebeğimin sevgi dolu olmasını istedim eşimde yanımdaydı bu konuyla ilgili çünkü annesi çalışmış gerçi kaynanam duyarsız bizlerle kıyaslayamam eşim 2 yada 3 yaşındayken 3 aylığına kardeşine bırakıp gezmeye gitmiş Almanyaya ve hala diyorki ayağıma böyle bir fırsat gelmiş kaçırırmıyım ama inan eşim bunu hala ona söyler anneci olmasına rağmen bu konuda kızar biz olsak hem çalışıyoruz madem böyle bir zamanı bebeğimizle geçirelim.

diyeceğim şu ki ben kararımı hamileyken verdim inan şu durumumdan hiç memnun değilim evdeyim yalnızım bu şehir de yapılacak şeyler kısıtlı hafta sonu gezmesi sadece kendimi geliştiremediğimi düşünüyorum çünkü doğru düzgün insan göremiyorum bile eşimden başka, bazı arkadaşlarımız var benimde ama çok sık görüşemiyoruz bile çalışırken öyle olmuyor hem para kazanıyorsun hem hayattan geri kalmıyorsun hem istediğini istediğin zaman alıyorsun çocuğuna istediğin şeyleri alabiliyorsun ama burda şunu demek istiyorum senin istediğin şeyleri alabiliyorsun bebeğinin değilki!o bunları istemiyor o anne istiyor sesini duymak yanında olunmasını senin yüzünü ayak sesini duyması bile onun için güven onun için mutluluk istersen ona eski yırtık pırtık giydir hiç umrunda olmaz nasıl göründüğü farkında bile değilki ama sevgi farkedilir bişey sadece 3 yaş bukadar hayatının geri kalanında istediğin gibi çalış ben böyle düşündüm bende tekrar çalışmak istiyorum kızım 3 yaşına gelsin onu kreşe vereceğiz bende işe işte bu kadar evet bende çalışsam eve katkımda olacak bende şuanda isteklerime gem vurdum eşimden herşeyi istiyemiyorum çünkü belli kısıtlı bir bütçe kira elektrik vs.vs.vs.bir sürü masraf ama olsun ben bişey istemiyorum kızım şuan benimle çok mutlu herşeyine şahit oluyorum her anını doya doya yaşıyorum onun beni görünce yüzündeki mutluluk bana yeter kim kimi sabah sabah görünce kahkaha ve heycanla yüzüne güler ?uyandığında seni görmek isteyen bu kadar istekli kim olur ?ben hep bunları düşündüm doğumdan sonra tutturdum bir ara eşime ben illa çalışacağım diye onuda bunaltmıştım ama şimdi anlıyorumki iyiki çalışmıyorum iyiki, evdeyim ve bebeğimle çalışsaydım ileride çok vicdan azabı çekerdim nedenmi boşa geçmiş zamana onun her güzel anını kaçırdığım koskoca maddiyat için geçmiş zaman maddiyat az çok olur diye düşündüm ama kızıma benim gibi sevgi veren kimse olamaz….

sunacım bu yazdıklarım benim düşündülerimdi bu verdiğim kararın öncesiydi ben şimdi herşeyi zamana bıraktım 3 yaşı bekliyorum bakalım herşeyin güzel olacağınada inanıyorum kendini çok düşünüp bunları hasta etme insan üzüntüden hasta oluyor biliyorsun Allah korusun sen sadece karar ver kendi kararın olsun çalış yada çalışma çalışmaya devamsa bu fikri kabullenmen lazım yoksa hergün üzülürsün bu verdiğin karardan.benim çalışmam gerekseydi mutlaka buda düşünülmüş bir karar olurdu yada güvenerek bırakabileceğim bir yer olduğunu düşünseydim çalışırdım belki bilmiyorum sadece diyorumya doğum sonrası depresyona girdiğimden bir ara o zaman tutturdum çalışmam diyen ben çalışacağım diye sonra gene düşündüm ve kararımı bu yönde kullandım seni rahatlacı şeyler olmadı belki yazdıklarım suna ,biliyorum amacım seni üzmek kızdırmak değil değişik bir bakış açısı sunmak
sevgiler yakışıklıyı öp yerime sende kendine iyi bak.

Eşimin maaş alamamaktan dolayı morali bozuk olunca kendi kendime düşündüm en azından çalışıyor olsaydım belki bir parça rahatlardık diye. anlık bir düşünceydi ama yapamadım sunacım. sürekli kolik bir bebek düşün, durmadan ağlıyor, yediğini kusuyor, 10 gün iyiyse 10 gün hasta. ve bu dönemlerde özellikle hafta sonları benimleyken iyi oluyordu, hasta bile olsa toparlanıyordu , hafta içi ise berbat. ben belki 2 gözüm iki çeşme yine işe gitmek isterdim ya da bir süre daha idare edebilirdim ama eşim çalışmamı istemedi. 17 yaşımdan beri hiç durmadan çalıştım lise okudum çalıştım, üniversiteye gitim çalıştım evlendim balayı tatilinde bile başka bir yerde izne çıkan bir arkadaşımın yerine 15 gün çalıştım çalışmayı hem seven, hem de yorulmayan biriyim. ama oğlum çok zorladı. oğlumu 5 aylıkken anneme bıraktım 13 . ayın bitimine kadar çalıştım. küçükken çalışılıyor evet şu an iyi günlerin diyebilirim. biraz emeklesin, dillensin sen o zaman gör. şimdi oğlum 29. ayın içinde. yakın çevrem hep bebekli çalışan annelerle dolu bana çok şanslı olduğumu söylüyorlar. belki onlara öyle geliyor. bakıyorum, onlar da çalıştıkları için bebeklerine en kaliteli kıyafetleri ayakkabıları giydiriyorlar ben pazardan alıyorum hiçte üzülmüyorum çünkü bu benim tercihim maddi durumum o kadarına el veriyor. heralde eşim çalışmam yönünde baskı falan uygulasaydı şu an ruh sağlığım çok kötü olurdu hep onu suçlardım diye düşünüyorum. senin eşinin de senin fikirlerine saygılı biri olduğunu düşünüyorum. normalide bu zaten.

sunacım, tanımadan, görmeden seni seviyorum. bizlerle paylaşıyorsun, hislerin çok ön planda, tam anlamıyla bir annesin sen. benim komşularım var çalıştıkları ve arkalarında ağlayan bir bebek bıraktıkları için hiçte mutsuz değiller aksine işten çıkıp kuaförde saç boyatıp eve öyle gidiyorlar.gamsız insanlar için hayat daha kolay sanırım. biz öyle değiliz. bence hislerim beni yanıltmazsa eğer, bir süre işine ara verip bebişinle doya doya bir 2-2.5 sene geçireceğini söylüyor. sonra kaldığın yerden devam edersin, edemezsen bile başka bir iş bulursun. zaman geçtikçe göreceksin, birkaç ay sonra gözlerinin içine içine bakacak, sana gözleriyle kal anne diyecek, gitme. hele konuştuğu zamanlarda hiç dayanamayacaksın. bende çalışmayı düşünüyorum,1 sene sonra kısmetse kendime göre iyi bir iş bulursam CAN kreşe gidecek, ben de işe. sevgilerimle. Allah meleğini ve seni her türlü kötülükten korusun.